paralel hayatımda martın son günü..

çok yorucu bir gündü..sabah 10'da kalktık.o kadar yorgundum ki hala, kendimi evin önündeki iskeleye zor attım.

(oha yine 17.17, gerçek hayatta, burda şu an...)

neyse ne diyordum..yüzdük biraz, "mr." beni ayılttı.sabah sabah şükrü de geldi (evcil yunusumuz vardı ya), ailecek güzel vakit geçirdik denizde.ayıldıktan sonra işlerimize gittik..çok yoruldum iş yerinde..bir proje verdiler önüme, artık uzmanı olduğum kütüphane işlerinden, biraz önce konsepti bitirdim öyle söyleyeyim yani..

sonra sharon aradı, canı sıkkınmış konuşmak istedi.endişelendim ben de koşarak gittim.."söyle sharon, nedir derdin?" diye sordum, ağlamaya başladı..meğersem endorfin'in albüm satışları bunların önüne geçmiş, facebook'taki hayran sayım da sharon'ın hayranlarını geçmiş."arkadaşlığımızın bozulmasından korkuyorum" dedi.neyse ben de bir karar aldım, gothic rock'ta olabileceğim en iyi noktaya bırakıp, jazz'a geçmeye karar verdim.zaten "mr." da jazz sever.

bazen geceleri verandamızda denize karşı otururken ona şarkı söylüyorum..gerçi en çok songbird'ü seviyoruz..ben ona "and i love you, i love you, i love you, like never before" derken o da saçlarımla oynuyor.marshall ve michael'dan aynanda bu kadar hızlı vazgeçebileceğimi aklım hayalim almazdı."all in one" dedikleri şey bu "mr."..nasıl anlatsam, anlatamam..

şimdi ben denize karşı bunları yazarken o da akşam balığımızı tutuyor..ona bakıyorum, evimize bakıyorum..içime bir huzur akıyor..uff sıkıldım, gelsin de biraz sörf edelim, canım sıkıldı...

aklıma o boktan istanbul günü geldi, "mr." uzaklardayken, ben ofiste çılgın bir baş ağrısıyla günü bitirmeye çalışırken kurmuştum bu hayali..ofisten çıkıp metrobüse binmem, belki ayakta gitmem gerekecekti..ve o zamanlar şişkoydum bir de üstüne, bu yorgunluk ve baş ağrısıyla aptal fitness salonu havuzuna gidecektim..

hey gidi..neyse, "mr." beni çağırıyor, işi bitti herhalde sörfe gidiyoruz..

offf fransa'yı en çok bu yüzden özledim..

kahve çok sevmem ama bunu görünce canım çekti

all i need (17.17 yine!)

havalar güzelleşirken..günler uzarken..mayıs yaklaşırken..hala kilo vermeyi başaramamışken..kış yorgunluğunun üstüne yine bir hastalık geçirmiş, onun da üstüne bahar yorgunluğuna yakalanmışken..yine bir haftayı bulmuşken..oha hatta 8. gündeyken...sanırım rekor kırmışken..23 nisanla ilgili gezi hayalleri kurarken ama cesaret edemezken..yeni dövmemi yaptırmak isterken ama param yok diye beklerken..bir dedektif olsaydım acayip para kırardım diye mevcut iş verimsizliğim konusunda kendimi avutmaya çalışırken...zamanımın çoğunu bilgisayara boş boş bakarak geçirirken..

gözlerimi kapattığımda kurduğum bir hayal var.

hadi şarkı söyleyelim :

"can you still see the heart of me,
all my agony fades away,
when you hold me in your embrace..
don't tear me down for all i need,
make my heart a better place,
give me something i can believe..
don't tear it down what's left of me,
make my heart a better place.."

korku..sivilceler..başka bir yer..

nisan gelir hoş gelir...

kızım kebe, sen şu aklından geçeni yap, osho da kimmiş git kendi yaşam koçluğu merkezini kur..

yaparsın..yok yapamazsın..aslında yaparsın ama yapmazsın..ama neden yapmayasın ki?

bak yazın, daha o yokken, sen almadın mı o bileti? bir şey dürtmedi mi seni oraya? sonra ne olduysa evren "hayır şimdi değil" dedi ve otel-pansiyon bulamadığın için iptal etmedin mi o bileti? ya şimdiyse zamanı? (17.17) buna garip bir şekilde inanıyorum..

gözlerini kapattığında olduğun yere (gerçekten) gitmek bu kadar zor olmamalı...

tırsak kebe...senin adın neden kebe? 3 günlük ömrün kalmış gibi yaşamak değil miydi hayat görüşün? çabuk unutuyorsun ufaklık..toparlan..

korkacak ne var ki? (titreme efekti)

herkesin çıkışı kendine..